Het was de zomer van het wassende water. In mijn beleving zagen we in korte tijd nog nooit zoveel beelden in het nieuws van modderstromen, woest kolkende rivieren en drijvend huisraad. Het ging mis in Duitsland, Polen, Tsjechië en Zuid-Frankrijk, maar vooral in China en Pakistan. De Pakistaanse provincie Khyber-Pakhtunkhwa bestaat ineens uit honderden eilandjes, waarop mensen zich verdringen rond helikopters met voedselpakketten. Er is nauwelijks genoeg voor iedereen.
Terwijl ik een bedrag overmaak op giro 555, moet ik denken aan de mensen in Bangladesh. Ik was daar in de winter van 2003 voor het kinderprogramma ‘Het Klokhuis’. We maakten een aantal uitzendingen, waaronder één over ‘overstroming’. Als er één land op de wereld is waar ze weten wat overstroming is, dan is het wel in Bangladesh. Ieder jaar tijdens de moesson verdwijnt 1/5 van het land (bijna zo groot als heel Nederland) onder water. Het wordt verzwolgen door de drie grote rivieren die het land telt. Ze zijn het daar gewend en dus is er geen giro 555 voor hen, maar de ellende is in veel gevallen minstens zo groot. Ieder jaar zijn er honderden doden door ziekte en ondervoeding.
Tijdens ons verblijf mochten wij filmen bij een familie op een eilandje in één van de rivieren. Eigenlijk zouden op deze gevaarlijke plek helemaal geen mensen moeten wonen, maar het kan niet anders. De bewoners zijn te arm om een stukje grond op het dichtbevolkte vaste land te kopen. Ze moeten het hier mee doen, met een eenvoudig hutje en een kleine akker op een plek waar niemand wil wonen. ’s Ochtends, ’s middags en ’s avonds eten ze rijst, met wat groente en heel soms een stukje vlees. Na een paar maanden zijn ze alles weer kwijt,  onder water. De Brahmaputra rivier, die het eiland omringt kan tijdens het regenseizoen wel 20 km breed worden. Dan vluchten de eilandbewoners naar een heuvel, een soort terp en bivakkeren hutje mutje in golfplaten huisjes, totdat de kust weer veilig is. En zo gaat het ieder jaar. Ze zijn het gewend.
Ik kan mij nog precies het ongemakkelijke gevoel herinneren waarmee ik terug kwam uit Bangladesh.  Ik geneerde me voor onze rijkdom, onze ‘probleempjes’ en onze verkwisting. Datzelfde gevoel krijg ik nu ik de beelden uit Pakistan zie en denk aan mijn eigen klaagzang over lekkage (zie vorige column).
Wat stellen die paar druppels nou eigenlijk voor.

De uitzending over Bangladesh is terug te zien op: www.hetklokhuis.nl/onderwerp/bangladesh