Opstaan zonder warme douche is bijna net zo erg als de dag beginnen zonder koffie. Het liefst sta ik er lekker lang onder, net zolang totdat alles in de badkamer is voorzien van een dikke laag condens en de huid op mijn vingers begint te rimpelen. Soms sta ik dat mezelf toe, omdat ik weet dat ik me eigenlijk nog best keurig gedraag in vergelijking tot een grote groep mensen die er wel twee of drie keer per dag onder staan en dan het liefst ook nog onder zo’n waterverslindende regendouche. Dan mag ik toch zo nu en dan wel eens de tijd vergeten onder mijn bescheiden waterbesparende douchekopje? Doorgaans is het ritueel echter in tien minuutjes gepiept. Tien belangrijke minuutjes dat wel, want als ze me worden ontnomen ben ik de hele dag duf en ietwat sjacherijnig. Mijn vriend heeft het zelfde. Het gebeurt ons altijd op vakantie. Wij zitten op de één of ander manier altijd in huisjes of hotels waar de douche ons ’s ochtends in de steek laat.  In New York bijvoorbeeld kwam onze douche op de 40^ste verdieping maar moeizaam trillend en piepend op gang, waarna ijskoud en gloeiend heet elkaar zeer onverwacht afwisselden. Wilden we niet met derdegraads brandwonden eindigen, dan deden we er verstandig aan om ons gewoon bij de wastafel te wassen. En heeft u de koffie in Amerika wel eens geproefd...
Nou, wakker word je er in elk geval niet van!
In Griekenland maakten we kennis met de zonneboiler. Prachtig ding, nadeel: het geeft alleen ’s avonds warm water. In Spanje kwam er bruine drap uit de kraan, in Costa-Rica viel de hele kraan van de muur en in Kenia stonden we tussen de Kakkerlakken.
Ook dit jaar was het weer raak op onze reis door Australië. We waren uitgenodigd in ‘the middle of nowhere’ in het nieuwe huis van een neef en verheugden ons uiteraard op het weerzien. Bij aankomst wilde hij net – slechts gehuld in een handdoek – in de auto stappen om te gaan douchen bij het plaatselijke zwembad. Zijn huis bleek nog lang niet af. Geen waterleiding. Geen badkamer. Oeps!  Dat moet een leuk gezicht zijn geweest voor de kangoeroes die ons ’s ochtends bij de regenton zagen poedelen. Later huurden wij een huisje met een ‘outdoor bathroom’. Het zag er nog zo mooi uit in de folder: samen in bad naar de sterren kijken. Dat wilden wij ook.  De werkelijkheid was anders. Eenmaal uitgekleed moesten we als een speer onder water verdwijnen wilden we een aanval van de massaal toegestroomde muggenpopulatie overleven. En dan in de folder ook nog heel nonchalant een cocktail op de badrand zetten. Hoe durven ze!


Margreet Beetsma (1973)  is journalist en presentatrice. Bekend van onder meer ‘Het Klokhuis’ en ‘Editie NL’. Ze woont in Groningen. Wat heeft ze met water?

<-- Terug