Als je houdt van leedvermaak, zoals ik, dan word je vaak op je wenken bediend in de buurt van water. Ga in de zomer naar het strand, recreatieplas of  zwemparadijs en er gaat altijd wel iets voor je ogen mis. Mensen veranderen in de buurt van water vaak in motorisch gestoorde wezens die zichzelf steevast overschatten en te pletter slaan op de meest gruwelijke manieren. Kijk maar eens naar een willekeurige aflevering van ‘Funniest homevideo’s’ en je ziet het allemaal voorbij komen. Heerlijk. Ome Henk die met een onbegrijpelijke acrobatische sprong in een kinderbadje terecht wil komen, maar Oeps! met zijn grote teen blijft hangen aan de rand...hele zwembad in één keer leeg. Of die gekke tante Sjaan die klaarblijkelijk niet heeft ingeschat hoe gammel de steiger is waarop zij een koddig dansje doet, zodat zij als de Titanic ten onder gaat. Om nog maar te zwijgen van alle sprinklers die onaangekondigd aan schieten, bootjes die omslaan en duikplanken die afbreken. Vreselijk flauw en soms ook pijnlijk voor de slachtoffers, maar regelmatig rol ik van de bank van het lachen, ook als ik het voor de vierde keer terug heb gespoeld en opnieuw bekijk.
Stapels video’s zijn er ongetwijfeld met dit soort waterbloopers, je zou er volgens mij makkelijk een week lang iedere avond een uur mee kunnen vullen. Waar water is, doen mensen gekke dingen. Hoe het kan? Misschien is het de uitgelaten sfeer van de zomer, of het idee dat je in water niet hard kunt vallen, of misschien wordt er gewoonweg vaker gefilmd in de buurt van water. Kan ook.
Eigenlijk mag ik nog van geluk spreken dat de handycam en smartphones nog niet waren ingeburgerd, toen ik klein was...dat scheelt heel wat gênante beelden. Zoals die keer tijdens een zwemwedstrijd op een Franse camping. Ik was met mijn bijzondere borstcrawltechniek (een soort drenkeling in nood),  al twee keer het bad op en neer geweest, terwijl de scheidsrechter allang had afgefloten vanwege mijn valse start. Toen ik het door kreeg werd er smakelijk gelachen vanaf de kant (ja, ook door die ene leuke Franse jongen...). Of  toen die keer dat de Middellandse Zee z’n mooiste branding liet zien en wij natuurlijk gingen zwemmen. Oei, toen werd ik toch even flink te grazen genomen door een huizenhoge golf die mij tientallen meters verderop weer op het strand kwakte...mijn bikinibroek was ergens halverwege uitgeslingerd en spoorloos... Ja, ook toen werd er gelachen en was ik zelf onderwerp van leedvermaak.  Maar ik gun het ze. Ik weet hoe leuk het is.
Gelukkig kan niemand het terugspoelen.


Margreet Beetsma (1973)  is journalist en presentatrice. Bekend van onder meer ‘Het Klokhuis’ en ‘Editie NL’. Ze woont in Groningen. Wat heeft ze met water?

<-- Terug