‘Wil je een glaasje water?’ is misschien wel één van de meest gehoorde vragen in tijden van verdriet,  grote schrik of pijn. Een slokje water biedt troost, stelt gerust en leidt af van de ellende. Nu ik zelf hondsberoerd en totaal uitgeput boven een emmer hang, waarin ik net mijn maag heb geleegd, ben ik blij dat mijn vriend mij diezelfde vraag stelt. Het water smaakt bijna zoet, totdat de bittere waarheid zich opnieuw aandient...
En terwijl ik mij eraan ‘overgeef’ bedenk ik dat ik mij lange tijd niet meer zo beroerd heb gevoeld. De laatste keer was waarschijnlijk op de boot naar het ‘Great Barrier Reef’ in Australië.  De zee was ruig, de boot gammel en de zon fel. Een killer combination. Ik had het kunnen weten.
Mijn evenwichtsorgaan is een gevoelig ding. Er hoeft niet veel te gebeuren om het uit balans te brengen. Wit weggetrokken zat ik vroeger regelmatig op de achterbank van onze Simca 1100 en als de rit echt lang duurde moesten we onderweg stoppen. Ooit kreeg mijn vader tijdens het rijden de volle lading in zijn nek... Kermisattracties waren aan mij niet besteed.
Maar goed, ik was aan de andere kant van de wereld en vlakbij het grootste levende rif op aarde, dus vergat ik even dat het misschien wel eens mis kon gaan.  Sterker nog, ik leek het noodlot bewust te willen tarten door op een gammele vissersboot te gaan, terwijl er ook tochten naar het Rif werden aangeboden op supersonisch snelle draagvleugelboten. Alle alarmbellen hadden al moeten gaan rinkelen bij het kopen van de kaartjes die ochtend. We kregen er namelijk gratis gember-tabletjes bij, tegen zeeziekte want: ‘It could be a little bit bumpy out there’. Dat bleek heel optimistisch uitgedrukt. Het was namelijk ‘very bumpy’. Al na een half uur had ik drie kotszakjes gevuld en wilde ik niets liever dan terug. Helaas, we hadden nog dik anderhalf uur voor de boeg. Toen we eenmaal op de plek van bestemming aankwamen wilde ik dood, ik kon niet meer. Ten einde raad liet ik mij van boord hijsen. Het Rif zou alles goed maken...dacht ik... Maar helaas, wat bleek? Het onstuimige weer en de ruige zee van de afgelopen dagen hadden ook onder water hun sporen achter gelaten. Het Rif had zich naar binnen gekeerd. Niks felle kleuren. Grijs en grauw was het. Geen vis te bekennen. Over een paar dagen zou het wel weer goed komen, maar wat had ik daar aan? Ter verhoging van de feestvreugde werd op de terugweg kaas en worst uitgedeeld door de nonchalant over het dek balancerende bemanning. Gatver! Niet aan eten denken nu...daar komt weer een golf...
Schat, mag ik nog een glaasje water?



Margreet Beetsma (1973)  is journalist en presentatrice. Bekend van onder meer ‘Het Klokhuis’ en ‘Editie NL’. Ze woont in Groningen. Wat heeft ze met water?

<-- Terug